Zoeken
  • Sandra Pos

Een kring van barmhartigheid

Soms wil ik er even helemaal niets meer van weten. Geen nieuws, geen updates of dashboarden die getallen aangeven. Ik zou het liefst terug gaan naar een jaar geleden. Toen konden we nog ontspannen leven. Nu ben ik alert als ik de deur uitga en wil ik weten in welke situatie ik terecht kom. Laatste aanpassing: sinds kort draag ik ook een mondkapje in de supermarkt. 

Door mijn werk bij Ipse de Bruggen en mijn werk voor het verpleeghuis heeft de kwetsbare mens een gezicht, een verhaal. Ik realiseer me niet altijd dat dit voorrecht (ja, voorrecht) niet iedereen gegeven is. Vanmorgen tijdens een hoosbui zag ik vanuit mijn studeerkamer de glazenwasser schuilen onder onze perenboom. Ik nodigde de man uit voor een kop koffie en we raakten aan de praat. Ik vertelde over mijn werk en over de mensen die de afgelopen weken overleden zijn aan Covid-19 en over de mensen die erg ziek zijn en binnenkort gaan sterven. Over het personeel dat het zo zwaar heeft. Ik zag dat hij ervan schrok. Hij zei: ‘Zo joh, dat wist ik niet. Gaat het echt om zoveel mensen? Ik vond al die richtlijnen zo overdreven, maar nu ik dit hoor, zal ik me er aan gaan houden, voor die mensen.’

We zijn meer dan ooit verbonden met elkaar door internet, het wereldnieuws is nog nooit zo snel geweest. We weten alles, we zien alles en toch, het raakt ons niet écht. Dat is niet gek. Het is te veel, te vaak en de wereld om ons heen is chaotischer dan ooit. We kunnen de hele wereld niet op onze schouders dragen. Dat hoeft ook niet. We kunnen niet overal een verschil maken. Dat kan wél in de tastbare wereld met de mensen om je heen die weer andere mensen om zich heen hebben staan en die ook weer….. Zoals een steen die je in het water gooit en die kringen veroorzaakt in het water, steeds verder naar buiten, zo kunnen wij van betekenis zijn hier en nu.

Misschien ben je zelf niet werkzaam in de zorg. Dan kan het zijn dat het nieuws over de opnames in het ziekenhuis, de zieken en sterfgevallen in het verpleeghuis of een instelling voor verstandelijk beperkten ver van je af staat, alsof deze tragedie zich in een andere wereld afspeelt. Toch ként bijna iedereen wel iemand die in de zorg werkt. Een buurvrouw, een broer, een vriend of misschien is het je partner wel. Ik kan je verzekeren, de meesten van hen hebben het zwaar. Er wordt veel van ze gevraagd, meer dan ze aankunnen, maar ze moeten door. Thuis tot rust komen is lastig voor velen, want steeds wordt ze gevraagd extra te komen werken voor een collega die ziek is geworden. Ze zien mensen sterven, soms mensen met wie ze een band hebben opgebouwd. Er is een continue gevoel van stress, van alertheid. 

Het kan zijn dat je dit leest en dat je denkt: ‘Kon ik maar iets doen.’ Weet dan dat jij ook een verschil kan maken. Je kunt iets betekenen voor onze medemens die werkzaam is in de zorg. Dat kan door praktische hulp of door iets aan te bieden waardoor ontspannen beter gaat. Misschien kun je een keer extra koken of een kind ophalen van het dagverblijf of school? Misschien een keer extra boodschappen doen? Of misschien heb je wel een fijne plek in de natuur om een weekend te laten gebruiken? Ik denk dat alleen de vraag al: ‘Kan ik iets voor je doen?’ heel erg fijn is. Zo laat je merken dat je iemand ziet en waardeert. Dat doet een mens altijd goed. 


Op deze manier vormen wij een kring van barmhartigheid om de mensen die het nodig hebben op dit moment. De wereld voelt soms koud en afstandelijk, maar wij zijn het zelf die het grootste verschil kunnen maken, ieder op onze eigen manier.

213 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven